Rapley-methode: is dat nu echt nodig?

eerste hapjeDe Rapley-methode is behoorlijk populair. Consultatiebureaus raden het steeds vaker aan en ik hoor het ook regelmatig in mijn omgeving. Het idee (in het kort) van de Rapley-methode is dat je borstvoeding geeft en bij zes maanden begint met grote stukken voedsel aanbieden. Dus geen gepureerd of geprakt voedsel als tussenstap meer. Nog zwanger leek mij dit een goede methode, maar aangezien wij na een paar maanden over zijn gestapt op flesvoeding en bij vier maanden het idee kregen dat Jilles wel érg graag iets anders wilde proberen dan melk, hebben wij het niet gedaan.

Bij ons dus geen officiële Rapley. Jilles kreeg zijn eerste hapje bij vier maanden. Gepureerd. Tenminste, dat was mijn idee van pureren. Toen ik het eerste potje gepureerd voedsel voor 4+ maanden opende, bleek dat er ook nog een veel dunnere variant bestond van gepureerd voedsel. Dus laten we het houden op ‘redelijk gepureerd’. Bananen werden bij ons al snel geprakt in plaats van gepureerd en zo bleek Jilles al vlot te wennen aan een iets grovere structuur.

Rapley-methode geïnspireerd, probeerde ik soms wel stukken te geven. Zoals banaan, dit werd echter al snel fijngeknepen en ging overal op, tussen en in (behalve Jilles zijn mond). Ook een stukje appel geprobeerd, want dit kon natuurlijk minder goed fijn worden geknepen. Maar dit was helemaal geen succes. Jilles had zich wel vaker verslikt en ging dan kokhalzen. Maar dit keer stikte hij bijna echt! Heel eng was het. Ik schrok me kapot. Appel wordt natuurlijk niet zacht in de mond, dus blijft dan steken in de keel. Het Rapley-idee werd na deze ervaring acuut over boord gegooid en de EHBO-app gedownload. (Zie hieronder voor een filmpje over wat te doen bij verslikken van je baby.)

Wel kreeg Jilles soms een soepstengel en later ook rijstwafels. Hij at hier in het begin eigenlijk heel weinig van, maar leerde zo wel met stukken vast voedsel omgaan. Daarnaast ging Jilles bij zes maanden brood eten. Binnen een week ging het van muizenhapjes naar gewone stukjes brood. Een maand later sneden we de boterham al in acht stukken en stopte Jilles zijn brood zelf in de mond. En ondertussen gingen ook schijfjes courgette (door de midden gesneden) er goed in. Net als een banaan overigens. Deze werd niet meer fijngeknepen.

Conclusie?

Ik vraag me af of de Rapley-methode echt nodig is. Als je kijkt naar Jilles blijkt dat hij binnen drie maanden via (redelijk) gepureerd eten ook stukken kon eten. Voor de flesvoeders  onder ons (en misschien de borstvoeders ook) enorm geruststellend natuurlijk! Want ook zonder een populaire methode leert je kind precies hetzelfde.

Bovendien lijk het me voor een baby hartstikke ingewikkeld om opeens stukken voedsel voor je neus te hebben liggen. Want wat moet je daar nou weer mee doen? Het onderzoeken kan erg lang duren. En op die manier krijgt een baby ook niets binnen (behalve melk natuurlijk). Als je toch wil dat je kind iets meer binnenkrijgt, dan is een combinatie ook prima toch? Net als wij (onbewust) hebben gedaan. Een goede website die hier goed verder op in gaat is Baby en dreumes eetfestijn.

Wil je meer weten over de Rapley-methode? Ecomama heeft er een helder stuk over geschreven.

Ik ben heel benieuwd hoe jullie hier in staan. Wel of geen Rapley? En waarom wel of niet?

En zoals beloofd het filmpje. Altijd handig om te weten!

9 Responses to “Rapley-methode: is dat nu echt nodig?”

  • Hier zowel wel en geen rapley. Bij onze oudste hebben we het wel gedaan, en ging prima. Bij onze zoon zijn we nu begonnen met potjes. Hij is nog niet in staat om iets vast te houden omdat hij problemen heeft met spierspanning / motoriek en ik geen risico wil lopen op verslikken etc.

    Een kleine aanvulling; veel rapley ‘mama’s’ beginnen pas bij zes maanden met rapley. Daarvoor is het volledig borstvoeding, eventueel met een lepeltjespapje.

    • En heb je een voorkeur voor Rapley of de potjes? Ben ook benieuwd waarom je niet zelf pureert, maar potjes kiest.
      Je aanvulling weet ik niet precies waarop die iets aanvult…In de inleiding staat hetzelfde (behalve dat lepeltjespapje).

  • Es

    Heel herkenbaar! ook hier begonnen met wat geprakt/gepureerd eten, en redelijk snel naar steeds grotere stukjes. Behalve bij appel inderdaad. Na twee bijna stikpogingen de appel maar geraspt voor een lange tijd 🙂

    Sowieso merk ik dat ik niet zo hele erg van één bepaalde methode ben. Maar meer een soort ‘inbetwener’. Doe een beetje van alles wat en vooral wat ik dan zelf makkelijk of handig vind. Alhoewel ik dan weer nooit een potje gebruikt heb, blijkbaar daar toch wel meer eenkennig 😉 😉 haha.

    Ik vond het grote voordeel van stukjes eten, en dat Lex dat dan zelf pakte, vooral dat je zelf ook meteen mee kon eten. Bij Lex zijn neefje, die wat meer gepureerd voedsel eet van een lepeltje, moeten zijn ouders hem dus voeren en moeten ze zelf steeds even tussendoor of om de beurt eten.

    Maar inderdaad, of je nu wel of niet rapley, gepureerd, potjes of vers doet: uiteindelijk leert (bijna ;-)) elk kind wel eten.

    • Inderdaad, eten zullen ze allemaal uiteindelijk 🙂 !
      Inbetwener vind ik een mooie term! Daar ga ik mezelf ook onder scharen. Overal de vruchten van plukken en een beetje alles wat bij me past bij elkaar mixen. Waaronder soms een -biologisch- potje wanneer er niet met de pot meegegeten kan worden. Misschien kan ik nog wel een stukje schrijven over hoe je als inbetwener wel de theoretische Rapley-voordelen mee kunt pikken?! Dank voor de inspiratie 🙂
      En inderdaad hoe fijn is het dat ze zelf al vroeg kunnen eten! Nadeel is dan wel weer dat het enorm vies wordt. Maar ach, kind onder de douche en doekje overal over en klaar!

  • Goed eerlijk stuk! Soms krijg je op internet het idee dat de Rapley methode het enige juiste is, omdat je kind zo al vroeg stukjes en structuur leert kennen, maar waarom niet een combinatie inderdaad? Zo is het bij ons ook gegaan. Wat ik aandurfde in grotere stukken te geven, kreeg Noah zo voor zijn neus (stronk brocolli, al bleef die erg heel liggen nog na het eten ;), banaan, peertje, zachte wortel) en de rest geprakt of gepureerd.

    • Thanks Chantal!
      Ik had inderdaad ook het idee gekregen dat Rapley het enige juiste was. Tot de praktijk anders toonde. 🙂
      Leuk om te horen dat een combinatie bij meerderen wordt toegepast!

  • Mama's Jungle

    hihi, ik dacht juist dat rapley de alternatieve methode was van potjes 🙂 anyways, denk ook dat de methode niet uit maakt maar wel waar je je als ouder prettig bij voelt. En natuurlijk ook hoe het kindje erop reageert. Dat vind ik met de borst/fles-discussie ook. Zó onnodig. Beide is goed, als je maar bewuste keuzes maakt.

    Overigens hier wel rapley, vanaf 6 maanden. Het sprak me aan omdat je dan lekker het kind zelf de gang kan laten gaan en het leek me een leuke methode ook voor het kind. Met de onderliggende reden dat eten leuk moet blijven en in de hoop op een goede eter 😉

    Lang verhaaltje geworden maar tot slot: bedankt voor het filmpje. Ik heb hem gekeken met de kriebels in mijn lijf – het zal je maar gebeuren! – maar heel erg leerzaam.

    • Ja echt een naar filmpje eigenlijk, maar vond het zelf reuze handig om toch één keer te hebben gezien. Ook al is het een kleine kans, je weet tenminste wat je moet doen in geval van verstikking.
      Ben het helemaal met je eens dat het onnodige discussies zijn! Doen waar je je goed bij voelt en niet de ander veroordelen voor haar keuze.

  • Isra bint Ali

    Combineren deed ik aan het begin ook, maar merkte dat mijn dochter niet goed kon switchen tussen beide methodes. De idee daarachter is omdat je bij de rapley methode leert om eerst te kauwen en dan pas te slikken en bij ‘gewone’ methode juist andersom. http://goo.gl/sVKuGf

    Een kind raakt daardoor volgens mij in de war, haha. Daarom hield ik zelf maar 1 methode aan, namelijk de rapley. Ben nu wel erg tevreden. Erg handig dat filmpje! Ik wist bij de eerste keer ook niet precies wat ik moest doen 🙂

Laat een berichtje achter!